Lulla, Lullaby
Ik behoor tot de ‘bomma’s en bompa’s’, een niet met uitsterven bedreigd ras (!), en dus geniet ik voor de ‘ik weet niet meer zoveelste’ maal van het YouTube-filmpje waarop mijn twee kleindochters in perfecte samenzang ‘Slaap, kindje slaap’ kwelen.
Vanuit mijn luie zetel dagdroom ik naar 25 jaar later, de zomer van 2033. Het Sportpaleis viert zijn honderdjarig bestaan met een hele reeks megaconcerten. Mijn beide zonen werken er al meer dan vijfentwintig jaar: papa is al dagen koortsachtig bezig met het uitwerken van de nodige items voor de website terwijl nonkel Christophe het hele Sportpaleis rond en van nok tot teen de allernieuwste technische hoogstandjes installeert en uittest. De affiches aan de gevels blokletteren: ‘NINA EN MAITÉ IN CONCERT’ en de kaartenverkoop loopt als een trein. Sodico-leden genieten uiteraard van een fikse korting, met voor de Sodicards een heus VIP-arrangement erbovenop.
De avond van het gebeuren: in het stampvolle Sportpaleis floepen twee volgspots aan en priemen zich richting het immense podium waar de twee knappe meiden verschijnen: Nina en
Maité on stage met een non-stop-act van méér dan vier uur. Met als klap op de vuurpijl: de réunie van Karen, Kristel en Katleen, bij het jonge volkje van toen beter bekend als de gevierde
meidengroep K3 en nu vooral bij de 55-plussers hot. (Maité gaf 27 jaar geleden diezelfde Karen in datzelfde paleis al een dikke knuffel).
Het optreden van mijn kleindochters wordt natuurlijk hét megasucces van 2033. Applaus en bisgeroep zinderen uren daarna nog door de lucht.
Ikzelf val uit diezelfde lucht en schrik terug naar vandaag … als over dertig jaar ‘mijn computertje’ het dan nog altijd doet, wil ik wel de affiche ontwerpen.