December 2007

Laatste vakantiedag: Maité promoveert morgen naar tweede kleuter-klasse. De nog snel aangekochte turnpantoffels staan vol ongeduld op de tafel te trappelen. Ze zullen de trotse spring-in-'t-veld bege-leiden in haar eerste schuchtere pogingen naar wat kan uitgroeien tot volwassen flikflakken, salto's en andere verdraaide schroeven.

Mama wil de witte kleinoden nog discreet voorzien van Maité's naam. zo hoeft er geen prins te verschijnen mocht ze er ooit eentje verliezen. Kleine Nina roept mama echter tot de flesorde en van dat onbewaakt ogenblik maakt Maité handig gebruik. Met haar alom gekende 'Ik-Kan-Dat-Zelf-Wel' diept ze de doos met stiften uit de speelgoedkast. Ze posteert zich voor de hagelwitte onschulden en met het tongpuntje net uit de mond versiert zij de twee snoeten met een breeduit gesmeerde M A I T E. Elke letter in een andere kleur, net een regenboog.

In stilte bewondert ze haar kakelverse creatie ...

Het harder dan bedoelde 'Maité toch!' van mama rukt het kind naar de werkelijkheid. Als door een hele horde wespen gestoken springt ze op, rent naar de zetel en barst uit in een huilbui waar geen tien tsunami's tegen opgewassen zijn.

Het stormt in Maité's hoofdje: waar zijn nu mijn mama en papa die fier als twee gieters aan iedereen vertellen dat ik mijn naam al alleen kan schrijven?

Papa en tante Ine schrikken even op en hun diepgaand gesprek lijkt een wending te nemen. Ik vermoed dat ze het nu hebben over die winkel in de Nationalestraat waar ze sportschoenen mét bijhorende set stiften verkopen of over de duizenden gesigneerde Bikkem- bergers, Adidassen en Puma's die elke dag de trotse eigenaars van punt A naar punt B brengen ... en nu twee gesigneerde  ‘Maité's’, twee unieke exemplaren! Stille getuigen van prille creativiteit.

Drie weken later. Het voorval heeft duidelijk geen sporen nagelaten en Maité huppelt vrolijk met juf en klasje mee op zoek naar de voet van de regenboog. Terug thuis gaat ze lustig verder met het tekenen van ... regenbogen uiteraard.

‘Papa, bompa, wat komt er na geel en groen?’

‘Blauw en paars, Maité’: klinkt het uit ons beider mond.

‘Neen, het is geen blauw maar indigo en geen paars maar violet!’: verbetert Maité-Met-De-Juffenblik ons.

Wij, die dag in dag uit kreatief met kleur bezig zijn, bekijken mekaar: degraderen? terug naar tweede kleuterklasse?

Vanuit de luie zetel laat ik het kreatieve denken de vrije loop. Zoals alles zullen Maité's turnpantoffels tot stof vergaan en maagdelijk witte opvolgertjes staan vol ongeduld op tafel te trappelen. Maité geeft poes een duwtje. Schurkt zich, de zeven kleurige stiften in slag-orde, tegen mama aan. Priemt haar oogjes vol verwachting in die van mama en fleemt: ‘Mamaatje, regenboogjes zijn wél mooi, hé?’

●