November 2010

De Kleine Reuzin

Met een bompa op pensioen zijn er vier grijpgrage armpjes die diezelfde bompa gretig inpalmen. Twee werkende ouders en de grote vakantie: het is puzzelen geblazen. Met de komst van de Duiker en de Kleine Reuzin ligt de oplossing voor de hand: Maité en Nina komen bij bompa logeren in de Koekestad. Ze slapen 'paljas par teir’ (op zijn Antwerps, naar het Franse 'paillasse par terre' of 'strozak op de grond': een vormeloos ding waarop ikzelf bij de jeugdbeweging nog menige nacht heb doorgebracht).

Mijn kleindochters lusten al of niet het al of niet biovoedsel dat ik hen voorschotel: mijn spaghetti krijgt van Maité op slag vijf sterren. Het is dan ook spaghetti volgens mijn eigenste (en dus al aloude) recept dat ik mijn jongens voorschotelde tot deze het tijd vonden om zelf spaghetti te maken … en ze die van hen lekkerder vonden. Nina vroeg direct of in mijn spaghetti geen groentjes zaten. 'Nee Nina', 'Oké bompa' en ze smulde heel haar bordje leeg.

Tijd om naar de Vlaams/Waalse kaaien af te zakken voor de Kleine Reuzin. Vrij vlug vinden we een plaatsje dicht bij het dranghekken. Na enig aandringen en een uitnodigend gebaar van een ouder koppel krijg ik Maité (rad van tong maar toch o zo verlegen) zo ver dat ze met haar neus tegen het dranghekken alles van op de eerste rij kan aanschouwen. Nina weet van geen wijken en nestelt zich eerst in mijn armen en daarna in haar schulp wanneer de Kleine Reuzin vanaf de oplegger uit haar bootje stapt. Wel fluistert ze nog snel, alvorens neer te dalen in haar veilige buggy, dat ze op vakantie in Frankrijk héél veel auto's gezien heeft met 'carnavals' er achter.

De Duiker en de Kleine Reuzin: ik citeer uit een interview van Humo-journalist Serge Simonart met Jean-Luc Courcoult, het creatieve brein achter Royal de Luxe.

'Dat mensen bang zijn van ideeën. Dat visionairen aan de leiband worden gehouden door machthebbers zonder verbeelding. Dat goeie ideeën stranden in het drijfzand van compromissen … ik heb medelijden met volwassenen die alleen maar volwassen zijn.'

Voor alle duidelijkheid: op een veel kleinere schaal heb ik het in mijn profes sionele loopbaan een paar keer(!) ervaren dat het ook anders kan én beter. Het meest recente voorbeeld: het Sodicomagazine (was het laatste nummer een soort benefiet?). Ik neem er afscheid van, maar niet zonder een: Dankjewel Erik en de collega's naast jou, écht waar, voor de 22 nummers dat ik mocht freewheelen, zonder compromissen maar met respect voor jullie wensen. Het deed en doet me nog steeds 'deugd aan het herte'!