Juni 2007

Erwtjes & worteltjes

Mijn oudste kleindochter Maité – ja, al enkele weken is kleine Nina rustig doende een plaatsje naast haar grote zus op te eisen – is lid van het ‘gild der traageters’ en met de triptrapstoel als multi-functioneel klimtoestel hoort een seconde stilzitten niet tot haar prioriteiten.

Zo gebeurde het een zoveelste keer dat de lading erwtjes en worteltjes onaangeroerd op haar bord bleven liggen. Na de nog maar eens zoveelste aanmaning ging papa over tot het bovenhalen van de keukenwekker en de voorziene tien minuten leken voor Maité een zee van tijd. Tergend langzaam verdween worteltje na worteltje van het bord en op elke erwt werd zolang geknabbeld dat het wel kauw-gomballetjes leken. Wij van onze kant hadden onze borden leeg. Ikzelf ging buiten mijn sigaretje opsteken, papa verdween richting badkamer en kleine Nina liet mama duidelijk weten dat ook zij eigenlijk wel honger had. Moederziel alleen zat Maité voor haar worteltjes en erwtjes en de minuten tikten maar verder, verder weg van het beloofde ijsje.

Terug binnen vond ik Maité die me nasnikkend vertelde dat het al ‘geringd’ had. Op haar bord dreven nog een aantal erwtjes-en-worteltjes in een tranenbedje en ik besloot haar te helpen om het beloofde toetje alsnog binnen te halen. Geen sinecure met haar stoelacrobatie want nu en dan riskeerde ik een worteltje in haar oor te parkeren.

‘Bravo Maité, alles op.’ Wist ik veel dat mama al bij papa pleitte voor dat beloofde ijsje.

In de serre heeft Maité een bedje gespreid met eigenhandig gezaaide worteltjes en radijsjes. De kans lijkt me klein dat die ooit de tafel halen. Achter een hoekje opknabbelen en – bompa kan het weten – met de hand schoongewreven maar toch nog wat zand eraan smaken ze het lekkerst.