Januari 2012

Mag ik ook eens rijden? 

Zomer 1988: Manu, twaalf jaar, en ik trekken voor een maand naar Canada. Een zus hebben die daar woont biedt tal van voordelen - voordelen waarvan ik sindsdien meerdere keren kon genieten. Eerst nog de jetlag verwerken aan de kleine keukentafel waarop een ventilator hopeloos tracht de veertig graden weg te wuiven en we nestelen ons gewillig in het leven van alledag.

Na twee weken halen we de huurauto op die pal aan en haaks op de rijweg klaarstaat. Op mijn verzoek wordt deze enkele tientallen meters terug de parking op verplaatst: weet ik veel hoe een auto-matische versnelling op mijn onervarenheid zal reageren … beter even op het droge getest.

Gepakt en getent trekken Manu en ik voor een tweeduizend kilometer lange tocht door Canada, kriskras doorheen de provincie Ontario wel te verstaan, met achter elke bocht weer een meer … meer moet dat niet zijn.

Op de zoveelste kampeerplaats zwemt Manu om tien uur ’s avonds moederziel alleen nog enkele rondjes in het Khasagawigamog Lake. Even tussendoor: enkele weken geleden zag ik Manu, sinds kort een fervent duiker, bij valavond boven water komen uit de Ekerse Put. Dit beeld bracht me in herinnering terug naar het Khasaga…meer.

‘Papa, mag ik ook eens auto rijden?’ Op een verlaten parking geef ik hem het stuur over voor een paar rondjes en zelf neem ik handrem en dashboard in een stevige greep.

Op de terugreis naar België - een sigaretje opsteken tijdens de vlucht mocht toen nog - nodigt de hostess Manu uit voor een bezoekje aan de cockpit: mocht toen nog.

Bij hun terugkeer vraagt de hostess met enige verwondering waarom ik niet meekwam. Een zwart gebaarde man mee in de cockpit … kon toen ook nog!

Zomer 1994: Regelmatig trek ik met mijn zonen naar het Veerse Meer. Steevast vraagt Manu bij de terugkeer of hij de ‘L’ mag aan-brengen en neemt bij de grensovergang het stuur over.

(In de zomer van 1996 voltrekt zich hetzelfde scenario, maar dan met Christophe)

September 2011: Manu en ik trekken voor een verlengd weekend naar Barcelona, maar met het Mercè-feest (Día de la Mercè) is in de stad zelf alles volzet. Ik informeer vooraf even of onze boeking via het net voor een hotel op veertig kilometer van de stad vlot is verlopen en krijg een vriendelijke juffrouw aan de lijn die buiten het Catalaans onmondig blijkt. Dan maar mailen naar Canada: Yanna, de oudste  dochter van mijn zus, wordt ingeschakeld en haar Spaans en het Catalaans van de jongedame aan de andere kant van de oceaan stellen ons gerust.

In het vliegtuig zijn de asbakjes dichtgelast, de deur naar de cockpit blijft hermetisch gesloten, ik heb nog steeds mijn baard (de grijze variante) en op de luchthaven staat een handgeschakelde huurauto klaar voor onze tocht naar het dorp Argentona.

’s Avonds in het hotel omschrijft de gastheer ons, uiteraard in het Spaans, al het lekkers dat hij ons wil aanbieden … ¿Perdón? … het ‘Lost-In-Translation’ gevoel! We overleggen wat eetbaar zou kunnen zijn en op ons ‘Sorry Sir, we speak Dutch’ herbegint de lieve man zijn uitleg in het Duits, maar schakelt na een correctie van onze kant over op een quasi perfect Nederlands,. In een vorig leven voetbalde hij nog bij NAC Breda.

Mijn zoon was in zijn vorig leven koerier en met graagte laat ik hem het stuur over. Spanjaarden zweren blijkbaar bij één rijvak: hoe linkser, hoe liever.

Om snel van ‘hot-naar-her’ te geraken negeert Manu constant de lieve juffrouw die hem vanuit het dashboard de juiste weg influistert en wanneer ze blijft aandringen om toch maar rechtsomkeer te maken, snoert hij haar de mond. Zo omzeilt hij alle obstakels die het Mercè-feest met zich meebrengt en ik laat me kriskras door Barcelona voeren via de ‘Autopista’, langs de ‘Suppo’ van Jean Nouvel en de ‘Torre de Comunicacions’ van Calatrava, naar Gaudi en zijn ‘Sagrada Familia’ (prachtig), het ‘Museu Picasso’, het ‘Museu Dali’ en zijn woning in Port Lligat.

Een prachtweekend, maar wel iets vergeten op mijn verlanglijstje … de verlaten parking.